ความรักของวัยteen

   ฉันชื่อหนิง เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งที่ได้มาอาศัยอยู่บนโลกกลมๆใบนี้ฉันรู้ตัวว่าฉันเป็นผู้หญิงขี้อาย เวลาเจอผู้ชายสักคนหรือกลุ่มใหญ่ก็รู้สึกประหม่าเหลือเกินพูดอะไรก็ไม่ถูกเลย ฉันจึงไม่มีเพ่อนผู้ชายสักเท่าไหร่แต่ฉันก็มีคนที่ฉันแอบชอบด้วยนะ..(เฮ้อ.เขาไม่รู้หรอก) เขาชื่อว่าเจ เขาทำให้ฉันประหลาดใจที่สุดในชีวิตของฉัน เขาเข้ามาด้วยพรหมดิขิต(ฉัน..เชื่ออย่างนั้น)แรกเริ่มเลยก่อนเจอเจฉันชอบอ่านนิยามบทความต่างๆเกี่ยวกับความรักทีทมีประโยคหนึ่งที่ฉันท่องมาจนขึ้นใจ

"ถ้าคุณรักใครสักคน      คุณจะรู้สึกได้ในนาทีนั้นว่าคนคนนี้คือคนที่คุณรอคอยมานานและคุณก็สามารถใช้เวลาทั้งชีวิตอยู่กับเขาได้ทุกๆนาทีที่ผ่านไป มีความหมาย มีความสุขมีความทรงจำที่เรียกรอยยิ้มได้เสมอ.."

ฉันก็เลยรู้สึกว่าฉันกำลังรอคอยใครซักคน คนคนนั้นที่ฉันจะรู้สึกอย่างนี้ แต่จะเมื่อไหร่ล่ะฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะแม้แต่การพุดคุยกับผู้ชายสักคนก็ยังไม่กล้าเลย  แต่แล้วเมื่อปิดเทอมที่ผ่านมา ฉันก็เจอกับเจ วินาทีแรกที่เจอเจ มันทำให้ฉันนึกถึงบทกลอนบทนั้น(เฮ้ย...ฉันรู้สึกประหม่อีกแล้วทำงัยดีอ่ะ..?) น่าแปลกจิงที่ฉันรู้สึกแบบนี้กับเขา เจไม่หล่อ หน้าตาธรรมดาๆ แต่เจมีอะไรที่สะกดจิตใจฉันได้ฉันรวบรวมความกล้าแล้วเดินไปทักเจเจอก็หันมาคุยกับฉัน..(อย่าสั่นซิตั้งสติ)หลังจากนั้นเราทั้งสองเริ่มคุยกันเราคุคยกันได้ถูกคอมากๆๆๆ(เย้..ฉันทำได้แล้ว)หลังจากนั้นเราก็คบกันเป็นแฟนไปส่งกันที่บ้านสอนกันทำการบ้านและไปทานข้าวด้วยกันมาช่วยติวหนังสือกันที่บ้านเราก็สัญญาว่าจะคบกันตลอดไป  (ถ้าฉันบอกเค้าตั้งแต่แรกชอบไม่มัวแต่เขินอายฉันคงได้เป็นแฟนกับเขานานฉล้ว) ถ้าคุณรักใครหรือแอบชอบใคร บอกเค้าเลยนะค่ะ จะได้ไม่ต้องเจ็บใจที่เห็นเขาคนนั้นไปไหนกับคนอื่น   จบ........Lovelovejung121